Hoera, werken loont altijd (maar niet heus...)!

Zo af en toe doe ik nog wat redactioneel werk. Het is fijn om niet alleen ‘moeder van’ te zijn of ‘dat mens met die krukken’, maar iemand die ooit goed is geweest in haar werk en dat met wat pijn en moeite nog steeds kan zijn. De zoon van een leuke kennis helpen met zijn afstudeerscriptie, een steentje bijdragen aan een jubileumboek, een interview schrijven voor het kerkblad. Het geeft een andere kleur aan de dagen en leidt me wat af van de steeds dringender zorgen om de toekomst van ons gezin.

Hoera, Maarten zet reuzenstappen!

Maartens carrière op zijn nieuwe school verliep vorig schooljaar niet al te best. Met als gevolg dat hij de vierde klas nog een keertje mag doen en daar was hij niet zo blij mee. De praktijk blijkt mee te vallen. Een goede vriend zit in dezelfde klas, de nieuwe leraren zijn best aardig en bovenal: de cijfers zijn op een paar uitzonderingen na stukken beter dan vorig jaar.

Hoera, Maarten wordt voorgetrokken!

Van een tante krijg ik af en toe een stapel Libelles. Heerlijk! Dit keer zat er een studenten-Libelle bij met veel speciale artikelen door, voor en over studenten. Op diverse pagina’s stonden korte uitspraken van studenten over minister-president Rutte. Op één van die pagina’s leerde ik iets heel interessants: Maarten wordt straks voorgetrokken! Wauw, dat was groot en onverwacht nieuws.

Hoera, zonne-energie!

Mark is naar een clubdag van de roeivereniging, Maarten is naar een klimpark met een groepje jongelui van de atletiekvereniging, Arjen gaat een weekend bij opa en oma logeren. Ik ben met Arjen (èn Koekiemonster, èn een lading zware bagage) naar opa en oma gefietst en fiets nu weer rustig terug naar huis. De zon schijnt, ik hoef geen jas aan, het fietspad slingert zich door het groen, mijn vader heeft de fietsbanden opgepompt en de kettingkast iets minder laten rammelen. Weet je wat? Ik ga naar mijn zeur-en-piep-blog-in-wording en klik op ‘delete’. Weg ermee. Vandaag ben ik blij.

Natuurlijk worden de zorgen niet minder als de zon schijnt. Het koopkrachtplaatje dat na Prinsjesdag in de krant staat, laat nog steeds een scheef beeld zien: juist de sociale minima en ouderen gaan erop achteruit. De politieke debatten gaan in mijn ogen ten onder aan tenenkrommende onwaarheden (zoals de reactie van de regering op de bewering dat sommige mensen in de bijstand er driehonderd euro per maand op achteruit gaan – volgens de regering is dat pertinent niet waar, maar het is toch echt de consequentie van het afschaffen van de categorie ‘alleenstaande met kind’ waar ook ik met mijn WAO-uitkering mee te maken krijg), Arjen heeft een flinke paniekaanval op school gehad, Maarten kijkt vol spanning uit naar zijn eerste toetsweek-op-herhaling en ik heb deze week weer eens ervaren welke ramp me te wachten staat als ik volgend jaar geen huishoudelijke hulp meer krijg.

Nee, dat verandert allemaal niet als de zon schijnt. Maar zelfs als het regent ben ik gelukkig niet iemand voor wie Amnesty International in de bres moet springen, komt er zoveel water uit de kraan dat we het kunnen verspillen aan de zoveelste ice-bucket-challenge, ook met een (te) laag inkomen heb ik in de goedkoopste supermarkt nog steeds de mogelijkheid om te kiezen uit weet-ik-hoeveel artikelen, wordt bij een stroomstoring alles in het werk gesteld om die zo snel mogelijk te verhelpen en komen mijn zoons elke dag weer gezond en veilig thuis. Ik kan mijn zegeningen tellen.

Nee, ook die zegeningen veranderen niet als de zon schijnt. Maar de zon maakt het net iets gemakkelijker om stevig door te fietsen op het pad vol kuilen en hindernissen dat ‘leven’ heet. Ik zal mijn best doen om wat zonne-energie op te slaan voor de regenachtige dagen die natuurlijk weer gaan komen. En als het me even niet lukt, stuur je me dan een zonnetje?

Hoera, dit is een saai verhaal!

Wat heerlijk om deze kop boven mijn tweewekelijkse blog te kunnen zetten. Een saai verhaal. Er zullen misschien niet veel mensen zijn die ‘saai’ definiëren als ‘heerlijk’, maar in dit geval is het echt zo. Want na de goede start van Maarten meldt deze blog de superstart van Mark.

In de loop van de zomervakantie sloop er wat spanning in bij Mark. De Pabo was definitief verleden tijd en het duurde lang voordat de nieuwe studie kon beginnen. Mondjesmaat arriveerden nieuwe logopedie-boeken en verdwenen Pabo-boeken, dankzij intensief gebruik van websites voor de aan- en verkoop van tweedehands studieboeken.

Eind augustus fietsten we naar het station om een jaarabonnement voor de bewaakte fietsenstalling aan te schaffen. Een dag later was de introductiedag. Na die eerste dag kende Mark een paar nieuwe studiegenoten en docenten – en iedereen kende hem. 65 Eerstejaars: 64 meisjes en één jongen.

Deze week begon de studie echt. Kwart over zes opstaan, trein van kwart over zeven. Aan het eind van de middag weer thuis. Niet elke dag zo vroeg en zo laat gelukkig, maar wel vaak. Mark werd moe, heel moe. Maar zijn ogen straalden. Vrolijke sms’jes met veel uitroeptekens, enthousiaste verhalen. Hoop. Een nieuw begin, een goed begin. Na een paar dagen gaf Mark al aan: “Ik denk dat ik dit leuk vind, ik denk dat ik dit kan.” Aan het eind van de week verdween de Pabo en was Mark volop student logopedie geworden. “Ik denk dat ik dit leuk vind” werd: “Ik vind dit leuk.”

En wij weten zeker dat hij het kan.

Zo is twee keer over een goede start schrijven niet saai, maar heerlijk.