Hoera, de ouderbijdrage ligt onder vuur!

Tot nu toe was zorg voor kinderen altijd gratis. Niet alleen bij een gebroken been, tandartszorg of astmamedicijnen, maar ook bij comazuipen, drugsgebruik en noem maar op. Een vaststaand gegeven in Nederland: vanaf de geboorte tot de 18^e verjaardag kost de zorg niets. Geen verzekeringspremie, geen eigen risico en geen eigen bijdrage. Maar sinds 1 januari is dit voor bepaalde jongeren verleden tijd. 

Hoera, zes van de zeven is een goede score!

Maar het is wel sneu voor de zevende….

Sinds 1 januari krijgen mensen met een persoonsgebonden budget, waarmee ze zelf de benodigde zorg kunnen inkopen, het geld van dit budget niet meer op een eigen bankrekening gestort. Het  geld wordt vanaf nu beheerd door de Sociale Verzekeringsbank (SVB) en vanuit dit ‘trekkingsrecht’ worden de zorgverleners betaald. Maar het gaat nog niet helemaal goed en veel zorgverleners krijgen (nog) niet betaald. Dus is onze score -  zes van de zeven krijgen hun geld – zo slecht nog niet!

Hoera voor de OV-chipkaart!

De strippenkaart en losse treinkaartjes zijn voorgoed verleden tijd, wie nu met bus of trein wil reizen heeft een OV-chipkaart nodig. Eén handig klein pasje, gepersonaliseerd of anoniem, waarmee je in alle treinen en bussen in Nederland kunt reizen. Maar… zo’n pasje heeft ook nadelen. En dan bedoel ik niet de bekende zaken als het verplichte basissaldo en ‘waar zit dat ding ook alweer tussen al die pasjes in mijn portemonnee’.

Hoera, de zorg wordt eenvoudiger!

De radio- en televisiespotjes van de overheid zeggen het luid en duidelijk: de zorg wordt overzichtelijker, is eenvoudiger geregeld en iedereen krijgt de zorg die hij nodig heeft. Dus hoeft niemand bang te zijn voor de grote veranderingen in de langdurige zorg.

Onze gemeente heeft in ieder geval grootse ideeën: één gezin betekent één plan en één regisseur. Geen gedoe met de ene instantie voor dit en de andere instantie voor dat. Snel, doeltreffend en goed. Dat belooft wat. Aangezien ik tot nu toe met tientallen instanties en mensen te maken heb en onze gezinssituatie keer op keer tot in details uit moet leggen, zie ik dat stukje van de veranderingen wel zitten. Als het overgangsrecht is verlopen en we nieuwe indicaties moeten, kan alles hopelijk in één keer in plaats van in drie verschillende trajecten. Het is jammer dat ik op 24 december nog steeds niets heb gehoord, maar we houden de moed er in.

Hoera!

2015

wordt het jaar….

·        waarin iedereen die eenzaam is een maatje vindt;

·        waarin voedselbanken overbodig worden;

·        waarin zwaarden worden omgesmeed tot ploegscharen;

·        waarin iedereen een roze bril draagt;

·        waarin achter de wolken altijd zichtbaar de zon schijnt;

·        waarin medici versteld staan van wonderbaarlijke genezingen;

·        waarin de overgang van de langdurige zorg naar onder andere de gemeenten een groot succes wordt;

·        waarin mensen met autisme en andere aandoeningen worden geaccepteerd zoals ze zijn en de hulp krijgen die ze nodig hebben;

·        waarin mijn zoons met vallen en opstaan toch steeds verder komen;

·        waarin …..

Te optimistisch? Hoezo? Dit blog heet toch niet voor niets ‘droomdenken’!

Ik wens iedereen een geweldig 2015!