Hoera, het is lente!

Maarten kijkt me stomverbaasd aan als ik vertel dit keer een blog te schrijven met als titel ‘Hoera, het is lente’. Wat saai! Dat weet toch iedereen al? Wat is daar voor bijzonders aan??? Dat eerste: natuurlijk, dat klopt. Iedereen weet dat het lente is. Maar daarom is de lente nog niet saai. Dat tweede: ik vind het elk jaar opnieuw bijzonder. Ik ben geen herfsttype (brrrr, al die dwarrelende blaadjes) en zéker geen wintertype. Niet alleen ben ik een koukleum eerste klas, het is met vier benen ook lastig lopen op sneeuw en ijs en fietsen kan ik bij zulke weersomstandigheden niet door het te grote risico om te vallen. Ik houd niet van opgesloten zitten…

Hoera, Arjen mag door met leren & leven!

Al jaren zitten we in grote onzekerheid. Wat gaat er allemaal gebeuren, wat blijft er na alle bezuinigingen nog over aan hulp voor mijn jongens? De berichten zijn dramatisch: de Wtcg is inmiddels afgeschaft, dus komt er geen compensatie meer van het eigen risico, moet het volle pond betaald worden aan eigen bijdragen en is de bankrekening eind december een stuk leger door het ontbreken van de jaarlijkse tegemoetkoming in de hoge zorgkosten. Met ingang van komend schooljaar bestaat het ‘rugzakje’ niet meer en is Maarten voor ondersteuning op school afhankelijk van een nieuwe regeling. Volgend kalenderjaar moeten we voor zorg bij de gemeente aankloppen en als de voortekenen niet bedriegen betekent dat een flinke achteruitgang.

Hoera, Mark is een vermogend man!

Mark heeft het moeilijk dit schooljaar. Het ergste is dat zijn droom – meester worden – aan diggelen ligt. En er zijn wat lastige bij-effecten. Zo is de studiefinanciering per 1 februari gestopt met als resultaat: inkomen 0 euro. Een bijbaantje was altijd behoorlijk moeilijk, door Marks allergisch astma, zijn drukke mantelzorgtaken en het vrijwilligerswerk bij de roeiclub. Nu is het een dringende noodzaak geworden, want de maandelijkse uitgaven zijn géén 0. Mark is beslist geen luxe-beestje, maar de zorgpremie, het eigen risico en een beetje zak- en kleedgeld zullen toch ergens vandaan moeten komen.

Hoera, soms is bezuinigen heel gemakkelijk!

Het is best lastig als de portemonnee steeds dunner wordt en de stapel rekeningen hoog blijft. De tering naar de nering zetten is gemakkelijk gezegd, maar niet altijd even gemakkelijk gedaan. Gelukkig zijn er meevallertjes. En soms is het héél gemakkelijk!

Maarten viert zijn zestiende verjaardag. Lekker in de voorjaarsvakantie, zodat we niet heen en weer hoeven te vliegen tussen school en verjaardagsvisite en alles lekker in Maartens eigen tempo kan. Een paar dagen eerder komt hij bij me. ‘Mam, weet je wat nu echt mijn lievelingstaart is?’ Ja, ik heb een meer dan flauw vermoeden. Het klopt: appelkruimeltaart. Voor mij is het logisch: ‘Dan gaan we voor jouw verjaardag een appelkruimeltaart halen. En weet je wat we doen, we gaan naar de Hema – die hebben superlekkere appeltaarten.’ Het idee wordt niet met het enthousiasme begroet dat ik verwacht. Na even nadenken komt er aarzelend: ‘Hebben we daar wel geld voor?’

Hoera, Maarten blijft vrolijk (in de toetsweek)!

Naar school gaan vindt Maarten helemaal niet erg. Sterker nog, de school waar hij sinds het begin van dit schooljaar naar toe gaat bevalt hem prima. Hij heeft een fijne klas, een supermentor, twee geweldige conciërges en een aantal uitstekende leraren. Natuurlijk zijn er ook leraren en leerlingen waar hij minder goed mee op kan schieten en gebeuren er lastige dingen, maar voor Maartens doen verloopt alles meer dan goed. Ook het vervoer per taxi is netjes geregeld.