Hoera, Arjen heeft zijn propedeuse gehaald!

Deze titel spreekt voor zich. Ik hoef er niets meer aan toe te voegen!

Arjen, van harte gefeliciteerd!!!!!

Of kan dat niet, zo’n korte blog? Zal ik toch nog even vertellen over de verschrikkelijke laatste periode, waarin Arjen niets anders kon dan gillen ‘ik snap het niet’? Van de afgezegde colleges, de elkaar tegensprekende docenten, de verschuivende deadlines, de ontbrekende uitleg en gewijzigde opdrachten – kortom, de volledige onduidelijkheid?

Hoera, Mark heeft gelijk!

Vervolg op Hoera, Mark is ijzersterk! (25 januari 2014), Hoera, de klachtencommissie luistert echt! (23 mei 2014) en Hoera, Mark maakt een nieuwe start! (5 juli 2014)

Nog zo’n vanzelfsprekendheid vandaag, net als bij het blog ‘Hoera, Arjen heeft zijn propedeuse gehaald’. We weten toch allang dat Mark gelijk heeft? Toch is het leuk om dat zwart op wit te zien. De brief naar aanleiding van de zitting bij de klachtencommissie is eindelijk binnen!

Hoera, Mark maakt een nieuwe start!

Het is mislukt. De ultieme poging om de rekentoets te halen en toch nog, zij het met een jaartje vertraging, naar de Pabo te kunnen, is niet geslaagd. Op het moment dat de jongelui klaar zaten om op ‘start’ te klikken, ontdekte Mark dat zijn muis niet werkte. De anderen gingen van start en hij moest op zoek naar hulptroepen. Twintig minuten later kon hij ook aan de slag. Maar het kwaad was geschied, de spanningsboog was aangetast en de tekentjes op het scherm leidden een eigen leven.

Hoera, het CAK maakt excuses!

Ja, het staat er echt: ‘Ten slotte bieden wij u onze excuses aan voor de frustraties die u in verband met de procedures voor de Wtcg 2012 heeft ervaren.’ Na twee of drie keer excuses in een voorafgaand telefoongesprek heb ik nu een brief met eveneens excuses in mijn handen. En niet alleen dat, na alle gedoe is de Wtcg-uitkering over 2012 eindelijk aan Maarten toegekend. Dat verbaast me niets, want hij heeft er gewoon recht op. Maar die excuses verbazen me wel. Het woord ‘sorry’ bestaat haast niet meer en nu krijg ik zomaar uitgebreid excuses van een overheidsinstantie. Leuk!

Hoera, we zijn niet bom!

??? We zijn niet bom? Nee, we zijn niet bom! Het is een geliefd zinnetje als het om dyslexie gaat: ik ben niet bom – oftewel, dankzij het veel voorkomende ‘gebruik’ bij dyslectische mensen om letters om te draaien: ik ben niet dom. En dat mogen we zo langzamerhand wel van de daken schreeuwen! Mensen met een vlekje zoals dyslexie, autisme, adhd of wat dan ook zijn niet per definitie dom.