Hoera voor de OV-chipkaart!

De strippenkaart en losse treinkaartjes zijn voorgoed verleden tijd, wie nu met bus of trein wil reizen heeft een OV-chipkaart nodig. Eén handig klein pasje, gepersonaliseerd of anoniem, waarmee je in alle treinen en bussen in Nederland kunt reizen. Maar… zo’n pasje heeft ook nadelen. En dan bedoel ik niet de bekende zaken als het verplichte basissaldo en ‘waar zit dat ding ook alweer tussen al die pasjes in mijn portemonnee’.

Hoera, de zorg wordt eenvoudiger!

De radio- en televisiespotjes van de overheid zeggen het luid en duidelijk: de zorg wordt overzichtelijker, is eenvoudiger geregeld en iedereen krijgt de zorg die hij nodig heeft. Dus hoeft niemand bang te zijn voor de grote veranderingen in de langdurige zorg.

Onze gemeente heeft in ieder geval grootse ideeën: één gezin betekent één plan en één regisseur. Geen gedoe met de ene instantie voor dit en de andere instantie voor dat. Snel, doeltreffend en goed. Dat belooft wat. Aangezien ik tot nu toe met tientallen instanties en mensen te maken heb en onze gezinssituatie keer op keer tot in details uit moet leggen, zie ik dat stukje van de veranderingen wel zitten. Als het overgangsrecht is verlopen en we nieuwe indicaties moeten, kan alles hopelijk in één keer in plaats van in drie verschillende trajecten. Het is jammer dat ik op 24 december nog steeds niets heb gehoord, maar we houden de moed er in.

Hoera!

2015

wordt het jaar….

·        waarin iedereen die eenzaam is een maatje vindt;

·        waarin voedselbanken overbodig worden;

·        waarin zwaarden worden omgesmeed tot ploegscharen;

·        waarin iedereen een roze bril draagt;

·        waarin achter de wolken altijd zichtbaar de zon schijnt;

·        waarin medici versteld staan van wonderbaarlijke genezingen;

·        waarin de overgang van de langdurige zorg naar onder andere de gemeenten een groot succes wordt;

·        waarin mensen met autisme en andere aandoeningen worden geaccepteerd zoals ze zijn en de hulp krijgen die ze nodig hebben;

·        waarin mijn zoons met vallen en opstaan toch steeds verder komen;

·        waarin …..

Te optimistisch? Hoezo? Dit blog heet toch niet voor niets ‘droomdenken’!

Ik wens iedereen een geweldig 2015!

Hoera voor een zesjescultuur!

Voor Mark is studeren niet gemakkelijk. Hij zwoegt, hij stampt, hij zweet, hij leert – en leert – en leert. Zijn inzet en doorzettingsvermogen zijn fenomenaal. Natuurlijk speelt ook de dyslexie hem parten, maar dat is niet het enige. Hij leert gemakkelijker door iets te doen dan door alleen de theorie in zich op te nemen.

Hoera, daar ben ik weer!

Een vriendin mailde al: je maakt er een potje van! Ze had volkomen gelijk. De standaard-smoes van deze tijd: druk, druk, druk.

De eerste toetsweek dit schooljaar van Maarten: het is behoorlijk goed gegaan, behalve de toetsen op de dag dat de taxi véél te laat kwam. De eerste tentamens van Mark bij zijn nieuwe studie logopedie: één gehaald, de uitslag van de andere tentamens is nog niet bekend. De perikelen van Arjen: zijn vaste begeleidster heeft zwangerschapsverlof en hoe hard we er ook aan trekken, het lukt niet zonder haar. De zoveelste kleine medische ingreep bij mij: het stelde niet veel voor, maar een week of twee niet kunnen fietsen als je niet goed kunt lopen en geen auto hebt is wel wat onpraktisch. En enorme drukte bij mijn vrijwilligerswerk: zó veel, maar zó leuk – en gelukkig kon ik ook veel liggend-met-een-laptop doen.

Blogs genoeg in mijn hoofd, maar verder dan dat kwamen ze niet.

Lieve vriendin die jammer genoeg zo ver weg woont, ik ga mijn leven beteren. Hier ben ik weer. En ik ben van plan te blijven!