Hoera, de storm is gaan liggen!

Het eerste gesprek met een medewerker van de gemeente was op 26 januari 2015. Met ingang van 1 juni 2017 hebben we een goede, langdurige indicatie voor onze zorg. Dat is twee jaar, vier maanden en zes dagen later. In die tijd zijn er orkanen over ons heengegaan, die ons verbijsterd achterlieten. Hoe vreemd kunnen de capriolen van een gemeente zijn? Maar nu is het eindelijk weer rustig in mijn hoofd.

Hoera, Mark heeft zijn stage afgesloten!

Het lukte me niet om deze blog te schrijven. Ook al zit het onderwerp sinds een maand in mijn hoofd. Het tolt rond in mijn gedachten en komt af en toe naar buiten – via mijn ogen in de vorm van tranen of via mijn mond in de vorm van woorden. Boze woorden als Mark niet in de buurt is, meelevende en opbeurende woorden als hij er wel is.

Hoera, we vechten tegen draken en heksen

Eind vorige week speelde ik met het idee om dit blog te gebruiken als open sollicitatie. ‘Aangeboden aan de gemeente: communicatie-adviseur. Of beter nog: expert op het gebied van klantvriendelijkheid.’ Vandaag is tot me doorgedrongen  dat ik het nog geen dag uit zou houden. Ik mis een aantal essentiële eigenschappen die nodig zijn om bij onze gemeente te kunnen werken: liegen, bedriegen, moedwillig beledigen & in de grond stampen.

Hoera, weer een klein half jaartje zorg……

Nee, een uitroepteken durf ik niet achter deze titel te zetten. Bijna twee jaar na de grote veranderingen binnen de zorg hebben wij nog steeds te maken met een open einde. Opnieuw geen duidelijkheid, maar alleen een paar maanden respijt. Maanden, waarin ik opnieuw alles over onze problematiek op tafel moet leggen, vele gesprekken met cliëntondersteuner en gemeente moet voeren en zenuwachtig moet afwachten wat er nu weer voor ‘leuke dingen’ door de gemeente worden bedacht. Wacht de gemeente soms tot ik van de stress een fatale hartaanval krijg? Want ja, dan is een zorgindicatie niet meer nodig.

Hoera, we gaan na de achtbaan in een draaimolen!

Op gesprek bij de gemeente, na een klacht die ik al in januari (!) heb ingediend. Een volgend hoofdstuk in de al anderhalf jaar durende klucht die ‘zorgindicatie’ heet, na een uitgebreide briefwisseling, diverse indicatiegesprekken, een hoorzitting bij de algemene commissie bezwaarschriften en een hoop frustratie. Maar wat blijkt: er werken gewone mensen bij de gemeente, met wie gewoon valt te praten en die zelfs ‘gewoon’ excuses aanbieden.