Al
ongeveer anderhalf jaar werkt Mark bij de …. Tja, hoe zal ik het eens noemen? Zo’n
restaurant vlak bij de snelweg met een grote gele letter. Dat gaat de ene keer
wat beter dan de andere, afhankelijk van zijn fitheid – en natuurlijk ook wel
eens afhankelijk van zijn humeur.
Bij dat
restaurant dragen de werknemers een uniform. Zwarte broek, zwarte schoenen,
zwarte pet en een blauw-wit geruite blouse. Een blouse met korte mouwen.
Tatoeages mogen niet zichtbaar zijn, dus werknemers die een tatoeage op hun
arm(en) hebben, moeten een zwart shirt met lange mouwen onder de blouse dragen.
Mark heeft
geen zwart shirt met lange mouwen, dus staat hij regelmatig in mijn slaapkamer
om een dergelijk shirt uit mijn kledingkast te trekken. Van nieuwe collega’s
krijgt hij om de haverklap de vraag: ‘Mag ik je tatoeage zien?’
Maar Mark
heeft geen tatoeage. Hij heeft niet altijd zin om uit te leggen waarom hij een
shirt met lange mouwen onder de blouse draagt, dus dan reageert hij op zo’n
vraag simpelweg met het omhoogtrekken van een mouw. De collega deinst dan vaak
wat achteruit. Oeps.
Bij Marks
longproblemen en allergieën hoort helaas ook ernstig eczeem. We zijn heel
zorgvuldig in het gebruik van shampoo, zeep, tandpasta, schoonmaakmiddelen
enzovoorts maar het lukt niet om alles waar hij allergisch voor is uit te
bannen. Het afgelopen jaar is zijn eczeem, ondanks veelvuldig smeren met
allerlei crèmes en zalven, zo uitgebreid dat Marks romp, armen, gezicht en hals
permanent rood zijn.
Aan die
rode kleur kunnen we wennen, maar het opzetten van de huid rond Marks ogen is erg
vervelend voor hem. En het allerergste is de jeuk. Ont-zet-ten-de jeuk.
Ongemerkt is hij constant aan het wrijven over de kriebelende plekken. En in
zijn slaap gaat hij krabben. Zo ontstaan veel wondjes en akelige plekken op
zijn armen en die verbergt hij op zijn werk onder de lange mouwen van het
zwarte shirt. Geen tatoeage dus, maar een poging om allerlei vragen te
vermijden én een noodzakelijk kwaad om de gasten in het restaurant niet terug
te laten deinzen bij de ontvangst van hun eten.
Zoals
vaker gemeld: Mark is een doorzetter. Dus hij werkt. En werkt. En pas in het
uiterste geval, als hij echt niet op zijn benen kan staan van benauwdheid,
meldt hij zich ziek. Dat gebeurt niet vaak, want Mark wil niet opvallen en ‘gewoon
zijn’. Geen idee wat dat is, ‘gewoon zijn’, maar dat terzijde.
Helaas is
het sinds de zomer uit de hand gelopen met zijn eczeem. De zomer was dusdanig
slecht dat er vrijwel geen mogelijkheid was door zonnebaden het eczeem te
verminderen. En in de herfst zette de jaarlijkse verergering weer in. Het liep zelfs
zo uit de hand, dat Mark er letterlijk beroerd van werd.
De
dermatoloog greep in: lichttherapie. Dus sinds enkele weken fietst Mark trouw
drie keer per week op de vroege ochtend naar het ziekenhuis voor een ‘zonnebad’
in een lichtcabine. En het werkt. De rode plekken worden vager, de donkere
plekken rond de ogen vervagen. De jeuk geeft zich jammer genoeg wat minder snel
gewonnen. Mark wrijft nog steeds, maar hij krabt ’s nachts niet veel meer. Langzaam
genezen de wonden op zijn armen.
En nu is
het zo ver: Mark heeft het shirt met lange mouwen thuis gelaten. Hij werkt in
de blouse met korte mouwen en niemand schrikt van zijn armen. Integendeel. Mark
heeft een prachtig, zomers bruin kleurtje. Naar de zonnebank geweest?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten